Μεταμόρφωση

Αγόρια Γυμνασίου-Λυκείου

 

Εσείς, αδέλφια που ασύνετα δώσατε
την καρδιά στο ξεροβόρι·
μέσα στη γη κι αν απόνετα χώσατε
την αγάπη σας όλη.

Κάντε κουράγιο,
Σταυρό τον άγιο
πάρτε στον ώμο σας· Εκείνος οδηγεί.
Δεν είναι ψέμα,
τούτο το αίμα,
μια Μεταμόρφωση θα γίνει φωτεινή. (δις)

Πέρασαν μπόρες και νύχτες ασέληνες,
της ψυχής τρικυμία·
μα εμείς της πίστης το φως φυλάξαμε
ΣΥΝΕΤΑ στην πορεία.

Κάντε κουράγιο...

 

Γεια σας, χαρά σας, βρε παιδιά,
με την ειρήνη στην καρδιά
ένα τραγούδι αντηχεί,
σ’ όλο τον κόσμο ν’ ακουστεί.

Απλώστε χέρια ΕΙΡΗΝΙΚΑ
στην οικουμένη την πλατιά,
να μην υπάρχει αδελφός
χωρίς Θεού το άγιο φως. (δις)

Γεια σας, χαρά σας, βρε παιδιά,
μια Μεταμόρφωση φωτιά
φλογίζει τώρα την ψυχή
κι είναι γλυκιά η προσευχή.

Απλώστε χέρια...

 

Μ’ αγάπη και όπλο τη ΜΑΚΡΟΘΥΜΙΑ
και την ελπίδα στην καρδιά
κινήσαμε για το ταξίδι
μες στου Θεού την αγκαλιά.
Μ’ αγάπη και όπλο τη μακροθυμία,
νιάτα Χριστού ηρωικά.

Με πίστη κι ελπίδα, με μακροθυμία
και τη λαχτάρα στη ματιά
μας περιμένει η Αγάπη
στου παραδείσου τη χαρά.
Με πίστη κι ελπίδα, με μακροθυμία,
της Μεταμόρφωσης παιδιά.

Παιδιά της αλήθειας, αδέλφια αγαπημένα,
μες στου Θεού τη λευτεριά
ζούμε την πλέρια την αγάπη
αιώνια, παντοτινά.
Παιδιά της αλήθειας, παιδιά αγαπημένα,
μες στου Θεού την ευωδιά.
Παιδιά της αλήθειας, παιδιά αγαπημένα,
της Μεταμόρφωσης παιδιά.

 

Ως την άκρη της γης
η καινούρια ζωή,
θα τη φέρουμε εμείς,
του Χριστού οι πιστοί, οι ΠΙΣΤΟΙ.

Να μαρτυράς την αλήθεια, (δις)
κάποιοι ζητούν από σένα βοήθεια·
ή με τον όχλο θα ζήσεις, (δις)
ή με την πίστη τη γη θ’ αναστήσεις.

Κράτα πάντα ψηλά
το Σταυρό του Χριστού·
έχει τόσες χαρές
η ζωή του πιστού Χριστιανού.

Να μαρτυράς την αλήθεια...
λα λα λα λα λα

 

Με Θαβώρ της Γαλιλαίας
μοιάζει ίδια η ζωή σου·
μέτοχος της θείας δόξας,
το στεφάνι της τιμής σου.

Δύσκολα το ανεβαίνεις
κι η ζωή σκληρή, αλήθεια!
Αναβάτη, μήπως πήρες
για το Γολγοθά πορεία;

Μεταμόρφωση ο στόχος,
τη ζωή σου να αλλάξεις·
βοήθησε και συ να γένει
όλη η γης αγαπημένη (αδελφωμένη). (δις)

Φως από το πρόσωπό του
κι άσπρο από τη στολή Του
τότε μόνο θ’ απολαύσεις,
στην κορφή του σα θα φθάσεις.

ΦΩΣ να φέρουμε απ’ το φως Του,
το σκοτάδι να διαλύσει.
Στην ψυχή κάθε ανθρώπου
η ελπίδα να νικήσει.

Μεταμόρφωση...

 

Μιλούσε η γη στ’ αστέρι, ουράνιο φως να φέρει,
ΚΑΡΠΟ του παραδείσου με γεύση τη χαρά.
Δώσ’ μου τη φωνή σου, να θυμηθώ μαζί σου
τα λόγια της αγάπης για τα μικρά παιδιά.
Αχ! Θεέ, ζωή και πλαστουργέ μου,
πότε τον καρπό θα στείλεις, πες μου;
Το χαμόγελο για ιδές στερεύει
και η πίκρα μας θεριεύει.

Άκου τη φωνή Του, κλάψε και συ μαζί Του,
δεν είναι η αγάπη λόγια παρηγοριάς.
Δε θα προσπαθήσεις το γέλιο σου ν’ ανθίσει
κι απ’ τη ζωή να διώξεις το μίσος της καρδιάς.
Αχ! Θεέ, ζωή και πλαστουργέ μου,
πόσο θα σε καρτερούμε, πες μου;
Η ανθρώπινή μας ευτυχία
χάνεται μέσα στην ιστορία.

Κάνω το Σταυρό μου σε κάθε όνειρό μου,
που βλέπω την αγάπη στην κάθε μια φωλιά.
Μακάρι να μπορούσε η αγάπη εδώ να ζούσε
και τα παιδιά του κόσμου θα μοιάζαν τα πουλιά.
Μα, Χριστέ, μονάκριβε Θεέ μου,
λίγο είναι το δάκρυ, αχ! για πες μου.
Αν στη νύχτα φως δε βρει η ματιά μας,
θα χαθεί γλυκά στα όνειρά μας.

Λα, λα, λα...

 

Μια η ελπίδα μας, ένας ο στόχος μας, Χριστέ, εσύ·
Χριστέ, που έφερες σε μας την άνοιξη ένα πρωί.
Ματιές φωτίστηκαν και ανυψώθηκαν στον ουρανό
και γίναμε όλοι ΠΝΕΥΜΑΤΟΦΟΡΟΙ απ’ το Θεό.

Μεταμόρφωση ζητάμε του ανθρώπου του υλικού,
να δροσίσει την ψυχή του θεία χάρη του ουρανού·
να γευτεί την ευτυχία, την αγάπη, τη χαρά,
να γευτεί αυτά που είχε και δεν έχει τώρα πια.

Μία η αγάπη μας, μία η πίστη μας, μόνο Εσύ·
Εσύ που έστειλες το Πνεύμα τ’ Άγιο να οδηγεί.
Ματιές φωτίστηκαν και ανυψώθηκαν στις κορυφές,
εκεί που μόνο πνευματοφόρων είναι οι ψυχές.

Μεταμόρφωση ζητάμε...

Η αγάπη η δική μας μεταμόρφωση θα φέρει,
μεταμόρφωση του κόσμου που τόσο υποφέρει·
τις καρδιές μας τις κρατάμε με το μάνα τ’ ουρανού
καθαρές, για να μιλάνε στ’ Άγιο Πνεύμα του Θεού.

 

Πάνω στον ξύλινο σταυρό, την οικουμένη
κοιτάει η αγάπη του Χριστού, η σταυρωμένη· (δις)
και ΣΙΩΠΗΛΟΙ οι μαθητές Του
δίνουν τα χέρια και προχωράνε,
μια μεταμόρφωση ζωής
να βρουν ζητάνε. (δις)

Παιδιά, χαρά όλου του κόσμου,
ελάτε τώρα, ελάτε μπρος μου,
να κάνουμε όλες τις καρδιές μας
ανθοστόλιστες φωλιές.

Παιδιά, με πίστη και ελπίδα,
μη σας τρομάζει η καταιγίδα,
να γίνουνε οι προσευχές μας
στο Θεό σιγής φωνές. (δις)

 

Κάθε μέρα ας είναι μια καινούρια αρχή,
αγώνας για την πίκρα και το ψέμα.
ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ και γελαστοί ας μείνουμε στη ζωή,
να λείψει από τη γη αυτή το αίμα. (δις)

Κάνε τη χαρά τραγούδι και σκοπό,
τραγούδα την σ’ όλης της γης τα μέρη.
Κι αν καμιά φορά θα κλάψεις στη ζωή,
αυτό το κλάμα μια χαρά θα φέρει. (δις)

Κι αν φυσάει βοριάς, κάνει κρύο και βροχή,
εσύ να ’σαι ζεστός μες στην καρδιά σου.
Στο Χριστό για όλους να μιλάς
και να ’χεις την αγάπη συντροφιά σου. (δις)

Κάνε τη χαρά...

Γαλιλαία

Κορίτσια Γυμνασίου-Λυκείου

 

Όμορφη μέρα θα χαράξει σε λιγάκι,
κοίτα που σίμωσε στη λίμνη το φεγγάρι.
Άιντε, παιδιά, τα δίχτυα μες στη βάρκα,
κάποιος να ρίξει στη στεριά το παλαμάρι.
Έγια-έγια μόλα, έγια-έγια λέσα,
ποιος είναι Εκείνος που προσμένει στη στεριά;
Έγια-έγια μόλα, έγια-έγια λέσα,
κι έχει τον ήλιο καρφωμένο στα μαλλιά.

Τώρα τη βάρκα τους την ξέχασαν για πάντα,
κανείς δεν ξέρει πως γινήκαν Αποστόλοι.
Γράψαν ατέλειωτη ανθρώπινη ιστορία
κι ήτανε δώδεκα ψαράδες όλοι κι όλοι.
Έγια... ξέρεις ποιος ήτανε Εκείνος στη στεριά;
Έγια... που ’χε τον ήλιο καρφωμένο στα μαλλιά.

Αν η λαχτάρα σου σ’ οδήγησε εδώ πέρα,
ψάξε καλύτερα σ’ αυτά που έχεις γνωρίσει.
Ίσως εκεί, προς τη μεριά της Γαλιλαίας,
κάποιος Θεός θέλει πολύ να σου μιλήσει.
Έγια... Αναστημένος σε προσμένει στη στεριά.
Έγια... κι έχει τον ήλιο καρφωμένο στα μαλλιά.

Κάποιου δικού μου Γολγοθά
τραβώ κι εγώ το δρόμο,
στον ώμο μου σηκώνοντας
των αδελφών τον πόνο.

Μου λεν πολλοί πως δε μπορώ
και πως θε να λυγίσω
μα πρέπει να αγωνιστώ,
γιατί έτσι θα νικήσω.

Αγώνας, θυσία, εδώ στη γη, με μια ψυχή
θα προχωρούμε όλες μαζί.
Άκου Εκείνου τη φωνή, καθώς κοντά Του μας καλεί
και μιαν αυγή νοσταλγική η Γαλιλαία θα φανεί.

Στη Γαλιλαία της ζωής
θέλω να ’ρθώ σιμά Σου,
Χριστέ, να πάρω δύναμη
μέσα στην αγκαλιά Σου.

Και σαν τον Πέτρο να διαβώ
στο μανιασμένο κύμα,
και στον αγώνα να δοθώ
σε κάθε νέο βήμα.

Αγώνας, θυσία...

Μιαν αυγή στη Γαλιλαία, Πρωτοκάλεστε αλιέα,
βρήκες δρόμο να βαδίσεις κι αφορμή να ξεκινήσεις.
Σου δωσ’ ο Χριστός το χέρι κι όμως δίχως να ρωτήσεις,
άφησες το δίχτυ κάτω για να τον ακολουθήσεις. (δις)

Απ’ το γένος των ανθρώπων,
πού ’φεραν φωτιά και καταιγίδα,
φώναξες: «Σου δίνω τη ζωή μου»,
κι έγινες η πρώτη μας ελπίδα.

Η πρωτόκλητη ψυχή μας δίψασε να ’ρθεί μαζί Σου,
να ζητήσει απ’ τον Πατέρα το κλειδί του παραδείσου.
Παίρνει το σταυρό στον ώμο, τη θυσία Σου αγγίζει,
με τα χέρια ματωμένα στο Χριστό τον προσκομίζει,
με τα μάτια βουρκωμένα τον Παράδεισο ατενίζει.

Απ’ το γένος των ανθρώπων,
που ’φεραν φωτιά και καταιγίδα,
στο Χριστό απλώνουμε το χέρι,
που είναι η μόνη μας ελπίδα.

Κι από τον ήλιο πιο χρυσό, πιο χρυσό,
το δισκοπότηρό Σου,
όπως μου έδινες να πιω, πώς να πιω
τον άπειρο εαυτό Σου;
Στα χείλη μου το αίμα Σου και στην καρδιά μου ατσάλι,
όπως μου έδινες να πιω από τον Άγιο Σου εαυτό,
ξανάγινα μεγάλη. (δις)

Στου Μυστικού του Δείπνου Σου το κάλεσμα
δίπλα Σου να ’χα κάτσει
και μ’ ένα λόγο μου τον όχλο να ’διωχνα,
που ’θελε να σ’ αρπάξει.
Να μην αφήσω να γενεί καρφί, να σε καρφώσει,
να πω το «μνήσθητι» κι εγώ πάνω στον τέταρτο σταυρό
κι αυτό να με λυτρώσει. (δις)

Με ματωμένο το κορμί Σε γύρεψα
στου Γολγοθά το βράχο.
Έτσι όπως είχες σταυρωθεί, φοβήθηκα,
πως πια Θεό δε θα ’χω.
Με θέριεψε η δύναμη κι η ελπίδα να προσμένω.
Κάτι μου έλεγε κρυφά στη Γαλιλαία θα Σε βρω,
Χριστέ μου, Αναστημένο. (δις)

Στης Τιβεριάδας τη γαλήνη μιαν αυγή
μου ’δειξες, Χριστέ μου, την οδό για τη ζωή.
Μου ’πες πως η Αλήθεια κι η Αγάπη είσαι Εσύ
κι έδιωξες τον πόνο και τη θλίψη απ’ τη γη.

Και Σ’ ακολούθησα, γιατί ήσουνα το Φως,
ο σαρκωμένος μας Θεός,
πού ’γινες άνθρωπος και μ’ έκανες Θεό,
με γέννησες στον ουρανό.

Μου ’δειξες το δρόμο της πικρής ανηφοριάς,
μου ’πες πως θ’ ανεβείς, γιατί ακόμα μ’ αγαπάς,
άπλωσες τα χέρια στο βαρύ Σου το Σταυρό,
έχυσες το αίμα Σου, για ν’ αναγεννηθώ.

Στη Γαλιλαία, στου Παράδεισου τη γη,
Αναστημένε Λυτρωτή,
ήρθες και μου ’φερες τη χάρη και το φως
και την αιώνια ζωή.

Κινήσαμε στο δρόμο για τη Γαλιλαία,
οι οδοιπόρες τ’ ουρανού.
Το κάλεσμά Του νέα πορεία χαράζει
στα βήματα του Ιησού. (δις)

Η ματωμένη αγκαλιά Του, ακόμη ζεστή, μας περιμένει,
το αναστάσιμο φως Του προσφέρει αιώνια ζωή.

Στο δρόμο μας θα βρούμε ψυχές, που διψάνε
για λίγη αγάπη και χαρά.
Στα μάτια μας ζητούνε, να δούνε τον ήλιο,
ν’ αγκαλιαστούμε αδελφικά.

Έλα, αδελφέ, να διαβούμε μαζί
το σκληρό το Γολγοθά μας,
για ν’ ανταμώσουμε στη Γαλιλαία μας το Λυτρωτή.

Μια προσευχή, μια φλόγα με φέρνει σιμά Σου.
Ο πόνος έχει νικηθεί.
Πλημμύρισ’ η καρδιά μου απ’ τη θεία χαρά Σου
στο δρόμο για τη χαραυγή.

Έλα, Χριστέ, να μου δείξεις το δρόμο για τη Γαλιλαία,
στην αγκαλιά Σου τη θεία ν’ αρχίσει αιώνια ζωή.

Κινήσαμε στο δρόμο...

Άγια γη η Γαλιλαία, κει που βάδισε ο Λυτρωτής,
άγια μέρη και ωραία, η λαχτάρα της ψυχής.
Ήλθαν όλα στα όνειρά μας,
γίναν αίτημα μιας προσευχής,
να βρεθούμε, ω χαρά μας, κει με το Χριστό μαζί.

Φως, τα λόγια Του μεθούνε,
κόπους μακριά σκορπούνε,
φλόγες πίστης άναψαν σ’ όλη τη γη.
Με τα χέρια ενωμένα,
στην Αγάπη Του δοσμένα,
φλόγες γίναμε, λαμπάδες προσευχής.

Το Σταυρό δε λησμονούμε,
όσους πόνους έπαθε για μας·
ταπεινά ακολουθούμε·
Έλα και συ, μη σταματάς.

Κοίτα πέρα που ροδίζει
της Ανάστασης η χαραυγή·
είν’ η φλόγα που φωτίζει,
είν’ της ελπίδας η ψυχή.

Φως, τα λόγια Του...

Να μπορούσα τα πάντα να μάθω,
να μπορούσα στον ήλιο να γράψω,
να σου πω μυστικά το όνειρό μου,
να σε κάνω κι εγώ δάσκαλό μου. (δις)

Τα παιδιά που γελούν, τα λουλούδια που ανθούν,
τα πουλιά απ’ τις κορφές που κοιτούν,
του μικρού μαθητή είν’ η πρώτη επαφή
μ’ έναν κόσμο αγνό του θεού που αγαπώ.

Σαν παιδί τριγυρνώ μες στους δρόμους
κι οι φωνές, Θεέ μου, πως με τρομάζουν·
στους σκληρούς πέφτω πάνω τους νόμους
των ανθρώπων, που αυστηρά με δικάζουν. (δις)

Στη δική μου μικρή Γαλιλαία
μαθητής κάλεσέ με να γίνω,
ω Χριστέ, και το άγιο Σου αίμα
πάνω από το Σταυρό Σου να πίνω. (δις)

Μια θερμή προσευχή να Σου πω για τη γη,
για τον κόσμο αυτόν που αγαπώ:
να γενεί μια νυχτιά Γαλιλαία ξανά,
να ηχήσει αναστάσιμο το ωσαννά.

Με πίστη, δύναμη κι αγάπη θα προχωρήσουμε
μπροστά,
μες στης κακίας τ’ ανεμοβόρι και της ζωής το Γολγοθά·
θα έχουμε φλόγα και θάρρος, για να νικήσουμε εμείς,
και η καρδιά μας θε να λυγίζει μόνο στα δάκρυα
της προσευχής.

Απλώνω τα χέρια να πάρω αστέρια,
για να φωτίσω τις καρδιές·
ζητάω ειρήνη να δώσω στον κόσμο,
ο φόβος τους ζώνει στις συμφορές.
Ζητάω ειρήνη στου κόσμου τη δίνη,
να φέρω γαλήνη στη γη ποθώ·
στρέφω το βλέμμα, κουράγιο παίρνω
κει ψηλά απ’ το Σταυρό.

Με θαρραλέα την ψυχή σου ζώσου στη μάχη, ναι, εσύ.
Διώξε τον πόνο, διώξε το δάκρυ και του τρόμου τη φωνή.
Κοίταξε κει στη Γαλιλαία το Χριστό να σε καλεί·
ακούραστος Θεός προσμένει, θα σ’ οδηγεί μες στη ζωή.

Καρδιά μου, ραγίζεις, ψυχή μου, αντέχεις
καινούρια μπόρα προχώρα μπροστά·
μη σε δειλιάζει η καταιγίδα,
μετά τα νέφη η ξαστεριά.
Καρδιά μου, ραγίζεις, ψυχή μου, αντέχεις
καινούρια μπόρα προχώρα μπροστά.
Μη σε φοβίζει το σκοτάδι
μετά τη νύχτα η μέρα ξανά.

Άναψε της Ανάστασης του κόσμου την ελπίδα,
πάρε μιαν ηλιαχτίδα κι έλα φώτισε τη γη,
μάζεψε κρίνα κι άλικα ρόδα κι ακούμπησέ τα
στον άδειο Του τάφο, που ’γινε τώρα πηγή ζωής
κι έλα στη Γαλιλαία μαζί να τρέξουμε όλοι·
είπε μας περιμένει μ’ ανοιχτή αγκαλιά.

Δώσε το σύνθημα, γλυκά οι καμπάνες να χτυπήσουν,
τον κόσμο να ξυπνήσουν, αναστήθηκε ο Χριστός.
Χαρείτε, αδέλφια, όλοι μαζί μας κι αγκαλιαστείτε,
συγγνώμη κι αγάπη, δώστε τα χέρια μ’ ένα σκοπό.
Να διώξουμε τη λύπη μακριά και το φόβο,
κάθε καρδιά να νιώσει Αναστάσιμη χαρά.

Κράτησε της Ανάστασης τη φλόγα αναμμένη,
μοίρασ’ από τη χάρη και το φως του Ιησού.
Η καταιγίδα πέρασε, τώρα ήρθ’ η γαλήνη,
χαρά και ειρήνη, έφτασ’ η ώρα του γιορτασμού.
Κι έλα στη Γαλιλαία μαζί να τρέξουμε όλοι·
κοίτα, μας περιμένει μ’ ανοιχτή αγκαλιά.

Μπορείτε να γράψετε κάποιο σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί . Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.