Κιβωτός

Αγόρια Γυμνασίου-Λυκείου

 

Έλα, με πίστη στην καρδιά.
Έλα, μ’ αγάπη στη ματιά.
Έλα, στην Κιβωτό μας.
Είν’ ο Χριστός μας
ειρήνης βασιλιάς.

Έλα, ο αγώνας μας καλεί.
Έλα, για μια λαμπρή ζωή.
Έλα, στην Κιβωτό μας.
Είν’ ο Χριστός μας
ειρήνης βασιλιάς.

Ας θυμηθούμε μιαν αυγή
Χριστού τα λόγια πάνω στη γη:
«Μακάριοι οι ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΙ»
αληθινοί του Θεού είναι γιοι.

Φτερά λευκά περιστεριού
φέρνουν ψηλά - ψηλά το νου·
λαχτάρα, πόθος, προσευχή
για μια ειρήνη Χριστού παντοτινή.

Έλα, με πίστη στην καρδιά.
Έλα,...

Φέγγει στους δρόμους τ’ ουρανού,
φέγγει και στην καρδιά μας·
στα σταυροδρόμια του καιρού
μας φέραν τα φτερά μας.

Να μείνουμε, Θεέ μου, απλοί και ΕΓΚΡΑΤΕΙΣ,
σε δύσκολες ώρες βρεθήκαμε ’μεις. (δις)

Τ’ ανηφόρια τ’ ουρανού
τα κλείσαμε βαθιά μας·
έρχεται ο δρόμος του Σταυρού
τις νύχτες στα όνειρά μας.

Να μείνουμε... (δις)

Αδέλφια μας, ελάτε,
καρδιά ΚΑΘΑΡΙΑ κάντε (δις)
για να δεχτούμε το Χριστό.
Αδέλφια μας, ελάτε,
τα χέρια σας ενώστε (Δις)
μέσα σ’ αυτήν την Κιβωτό.

Κρύσταλλο έλαμψε μες στη λευκή ψυχή·
μόνο μας όνειρο ο ουρανός.
Και στη ματιά μας, μες στην καρδιά μας,
κάθε αδελφός μας είν’ ο Χριστός.

Αδέλφια μας, ελάτε...

Πίστη ορθόδοξη, καθάρια βρήκαμε,
στη δίψα γάργαρο νερό πηγής.
Και στην αγάπη με τη θυσία,
Χριστέ μου, τώρα μας οδηγείς.

Αδέλφια μας, ελάτε,
καρδιά καθάρια κάντε... (δις)

Σαν τον αητό φτερούγισε η καρδιά μας,
με το Χριστό να κουβεντιάσει η ματιά μας
και τη χαρά να δρέψει η αγκαλιά μας·
ουράνια χαρίσματα.

Για την ελπίδα, ελπίδα που στηρίζει,
για την αγάπη, αγάπη που δροσίζει,
πετάει η ψυχή μας, έφτασε στον Ήλιο
κι Εκείνος χαμογέλαγε.

Για μια ζωή ΑΚΕΡΑΙΗ κινάμε,
με Κιβωτό αιώνες προχωράμε,
για την αλήθεια, αλήθεια τραγουδάμε·
δόξα σε Σένα, Κύριε.

Σαν τον αητό...

Τη θυσία Σου σεβάστηκα,
στη φλόγα δεν εκράτησα·
την αγάπη την καλή
τη ζητούσα στην ψυχή.

ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΙ (δις), τα χέρια μας σ’ όλη τη γη·
δώσε μας (δις), Χριστέ μου, την αγάπη Σου.

Τη θυσία Σου σεβάστηκα,
και κράτησα·
και τα χέρια μου θα δώσω,
το Σταυρό δε θα προδώσω.

Φιλάδελφοι (δις), τα χέρια μας...

Στο σήμερα που ζούμε ’μεις
οι άνθρωποι ζητάνε,
να δώσουν όμως δεν μπορούν,
ό,τι έχουνε, κρατάνε.

Κι η ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΣ αρετή
στον ουρανό που βάζει. (δις)

Καβάλα στ’ άτι του εγώ,
τον άλλο τον πατάνε·
και προσκυνάνε σα Θεό
το αφιλότιμο το εγώ.

Κι η ταπεινότης αρετή...

Παιδιά πεθαίνουνε σωρός,
φρικτά σκελετωμένα·
λόγια συμπάθειας φονικά,
μα για τροφή κανένα.

Κι η ταπεινότης αρετή...

Με μια Κιβωτό στον κατακλυσμό
γύρεψα άλλη γη, μιαν άλλη ζωή.
Με μια Κιβωτό γυρεύω να βρω
τ’ άσπρο περιστέρι, ειρήνη που θα φέρει.

Είν’ η Κιβωτός μικρός ουρανός,
μ’ ανοιχτά πανιά γι’ άλλη γη κινά. (δις)

Στον κατακλυσμό αιώνες γυρνώ,
τούτη η καταιγίδα να γεννήσει ελπίδα.
Ουράνιο τόξο, γαλάζιο ουρανό
ύστερα απ’ την μπόρα καρτερώ να δω.

Είν’ η κιβωτός μικρός ουρανός...

Μες στη ζωή αγωνιστές,
εμπρός, να σώσουμε ψυχές.
Με το Χριστό για οδηγό,
όλοι μαζί στην Κιβωτό,
ν’ ανοίξουμε τον ουρανό. (δις)

Η οδός μπροστά μας είναι ανοιχτή
της αλήθειας πάντα μέσα στη ζωή,
της Ορθοδοξίας εμείς συνεχιστές,
της Χριστιανοσύνης οι αγωνιστές. (δις)

Το αίμα Του απ’ το Γολγοθά,
θα μας φωτίζει την καρδιά,
θα δίνει δύναμη, ζωή,
αγάπη και ΥΠΟΜΟΝΗ
και τη γαλήνη στην ψυχή. (δις)

Η οδός μπροστά μας...

Τ’ ουρανού το περιστέρι
τις καρδιές μας παίρνει χέρι-χέρι
μπρος για το Χριστό.
Κι είν’ της Παναγιάς η χάρη,
το λαμπρό και φωτεινό λυχνάρι,
μες στην άβυσσο.

Με τη ματιά μας στον κόσμο το δικό του
κινήσαμε πετώντας στη χαρά·
ψηλά για να σηκώσουν το Σταυρό Του
καρδιές ΕΥΓΕΝΙΚΑ και ταπεινά.

Με της Παναγιάς τη χάρη,
την αγάπη για μικρό λυχνάρι
μέσα στην καρδιά.
Στου Χριστού μας την αγκάλη,
σα μικρά παιδιά, που στ’ ακρογιάλι
τρέχουν χαρωπά.

Όλα γύρω είν’ ωραία
το Χριστό μας έχουμε παρέα
δίπλα εδώ να.
Το ταξίδι μας αρχίζει,
μια τρελή χαρά μας πλημμυρίζει
και μας κυβερνά.

Με τη δική Του την πορφυρή αγάπη
τα κύματα πελώρια κι αν σταθούν,
μοιάζουν σα να ’ναι στο δρόμο ένα δάκρυ,
για τις καρδιές που πάντα προσπαθούν.

Τ’ ουρανού το Περιστέρι...

Περιβόλι της Παναγίας

Κορίτσια Γυμνασίου-Λυκείου

 

Τώρα που η σκλαβιά μας έχει γίνει μια συνήθεια,
τώρα που η λευτεριά μας έχει γίνει πια σκοπός,
βρείτε μου ένα σκοπό να τραγουδήσω την αλήθεια,
που πήρε στα φτερά του ο τελευταίος σταυραητός.

Όμως πού να ’βρω λόγια πού να βρω το κουράγιο,
ν’ ανοίξω τα φτερά μου σε θολούς ουρανούς.
Κάποιοι τις νύχτες παραφυλούν τη χαρά μου,
φτιάχνουν για μένα σύνορα κι ανύποπτους φραγμούς.

Για τα ψηλά πετάγματα της λευτεριάς κινάμε,
κράτα μας Αετομάνα στα δικά Σου τα φτερά,
για τους αητούς που χάθηκαν αληθινά πονάμε,
το χρέος για τ’ αητόπουλα βαραίνει όμως διπλά.

Μα εμείς θα βρούμε λόγια, θα πούμε τραγούδια,
για ν’ ανατείλει ο ήλιος μες στα μάτια τ’ αδελφού.
Κάποιοι τις νύχτες παραφυλούν τα όνειρά μας,
μα εμείς πιαστήκαμε από τη Μάνα του Χριστού.

Λα, λα, λα...
Οδηγήτριες κινάμε
με πίστη κάποια ρόδινη αυγή,
με δύναμη αρχινάμε
πορεία ηρωική.

Ολόχαρες προσμένουν
ηλιόφωτες, ψηλές κορφές·
μας γνέφουν, μας καλούνε
αγνές αγίων μορφές.

Σκορπούμε το μήνυμα
σε όλη την πλάση,
πιστοί πρωτοπόροι
μιας νέας γενιάς.

Ψυχές στεριωμένες
στο βράχο της πίστης,
καρδιές ψυχωμένες
βαδίστε μπροστά.

Με αγέραστη νιότη,
μ’ ατσάλινους πόθους
αγέρωχα πουλιά.

Για υπέρλαμπρες μάχες 
φουντώνει η λαχτάρα
σε χρόνια ειρηνικά.

Και στο δίκαιο αγώνα,
που θα ’ναι για ειρήνη
και όχι για φωτιά,
Στρατηγέ μας Υπέρμαχε,
σκέπη να γίνεις
να φθάσουμε ψηλά.

Στις επάλξεις του πόνου
η πίστη θεριεύει,
η αγάπη αγρυπνά.

Φρουρός του αγώνα
η δέηση στέκει:
βοήθα Παναγιά!

Και στο δίκαιο αγώνα...

Πίσω από κινδύνους και αγώνες,
θλίψεις, δυστυχίες, πειρασμούς,
μέσα στις φουρτούνες της ζωής μας, Παρθένε,
δίνεις φως σε άλυτους φραγμούς.

Απ’ τη δική Σου χάρη, αγάπη πηγάζει
σε μας, ανάξιους ικέτες Σου στον κόσμο·
σε Σε ο πιστός με ελπίδα προσμένει
τη σωτηρία από τον πόνο. (δις)

Κάθε μια ψυχή, που πάντα υψώνει
στ’ όνομά Σου παρακλήσεις θείες,
βρίσκει τη γλυκιά παρηγοριά της
παίρνοντας λυτρωτικές πρεσβείες.

Συ, Διασώζουσα, Αγνή μας Μητέρα,
σκήνωσες στην πιστή την κατασκήνωσή μας
και έγινε τώρα το δικό Σου περιβόλι,
το περιβόλι της ζωής μας. (τρις)

Μας πλήγωσαν με μίσος τη ζωή μας
και τα μαντάτα φτάσανε πικρά,
μηνύματα απ’ τη σύγχρονη εποχή μας:
«Δίχως Θεό θα ζήσεις πιο καλά!
Δε βλέπεις που ο Χριστός αργοπεθαίνει
κι ο ουρανός θα μείνει μακριά;»

Μας γέλασαν, πικρά τα ψέματά τους
και σπάσαν της ψυχής μας τα φτερά·
σκορπίσανε νεκρά τα θύματά τους.
Έλ’ αδελφέ να πιάσουμε δουλειά.
Ρίξε στις φλόγες τα συνθήματά τους.
Γράψε μηνύματα στους τοίχους ιερά.

Θυμήσου του Ευαγγελισμού τη μέρα,
πού ’χε σημάνει αγώνας λευτεριάς,
Λύτρωσης μήνυμα η γέννηση Εκείνου...
Και συ στα λόγια ετούτων σταματάς;
Ρίξε το βλέμμα σου και κοίταξε τον ήλιο
και τώρα ξέρεις ποιος είσαι και πού πας.

Σκήνωμα του Λόγου, Μάνα του Χριστού,
δόξα των αγγέλων, μύρο του πιστού,
μες στην καταιγίδα, μες στην χειμωνιά
άκου της ψυχής τους γοργούς παλμούς,
άνοιξε τους ουρανούς.
Δέξου της ταπείνωσης μου τους καρπούς,
να γενεί η ζωή όλη προσευχή,
τον Υιό σου να υμνεί.

Παίρνω την καρδιά μου και σ’ ακολουθώ,
ω γλυκέ Νυμφίε, ως τον ουρανό,
άδειασε η ζωή μου και σ’ αναζητά
μες στη μοναξιά, μέσα στη σιωπή
μόνο Εσένα πια ποθεί.
Μάθε μου το άγιο θέλημα να ζω,
να Σε ξεδιψώ πάνω στο Σταυρό,
την αγάπη Σου ν’ αντλώ.

Στείλε της ειρήνης τη χρυσή βροχή,
να ποτίσω το περβόλι σου ν’ ανθεί·
με της προσευχής τ’ αθάνατα φτερά
να γίνω και γω κρίνο ταπεινό
και τη δόξα Σου να υμνώ.
Μάνα τον Υιό Σου αιώνια καρτερώ,
κάνε μια βραδιά, να ’ρθεί σιγαλιά
μέσα μου για πάντα πια.

Ξεκίνημα για μια ζωή χαράς γεμάτη από Χριστό
ανάτειλε μες στην ματιά μας.
Πύρωμ’ αγάπης πυρπολεί την ταπεινή μας την ψυχή
προσκύνημα στην Παναγιά μας.

Μες στης Παναγιάς το δροσερό το περιβόλι
άνθια αρετής στη χάρη της ζητάμε όλοι,
χέρια σπλαχνικά απλώνει γύρω η καρδιά μας,
ελεούσες, κόρες της χαράς. (δις)

Χρυσό καθήκον ξεπηδά, ριζώνει όλο πιο βαθιά
ελεημοσύνη ευλογημένη.
Πολύτιμο ένα φυλακτό μας ορμηνεύει τον σκοπό
να ’μαστε όλοι αγαπημένοι.

Μες στης Παναγιάς το δροσερό το περιβόλι...

Πετάει μέσα μου η καρδιά
με μια χαρά μεγάλη,
γιατί είμ’ ακόμα ένα παιδί,
κι ας μη με λογαριάζουν οι άλλοι,
οι δυνατοί και οι μεγάλοι.

Λα λα λα...

Έχω μεγάλο μυστικό
μες στην ψυχή κλεισμένο,
βλέπω τον κόσμο μας απλό,
αληθινά χαριτωμένο. (δις)

Λα λα λα...

Βλέπω τη γλύκα που έχει αυτό
της Παναγιάς το βλέμμα·
μιλώ με τα αγριολούλουδα
τα μοσχομυρισμένα. (δις)

Λα λα λα...

Δώσ’ μας τη χάρη, Κύριε,
να ζουν οι άνθρωποι όλοι
μ’ αγάπη, όπως ζούμε εμείς
στης Παναγιάς το Περιβόλι. (δις)

Το βασίλειό μας είναι
η χαρά κι αδελφοσύνη·
και τον κόσμο εμείς ποθούμε
πιο ενάρετος να γίνει.

Με τα χέρια μας σφιγμένα
φτιάχνουμε μεγάλη αγκάλη,
να χωρέσει όλη την πλάση,
η ειρήνη να ’ρθει πάλι.

Είμαστε, είμαστε μέσα στο περιβόλι
της Παναγιάς, βασίλισσες,
στο χέρι της βραχιόλι.
Είμαστε, είμαστε αδέλφια αγαπημένα
και στου Υιού της το Σταυρό
τριγύρω μαζεμένα.

Απ’ του κόσμου τη Μητέρα
αρετές έχουμε πάρει
κι από το Μονογενή της
την Ουράνια τη χάρη.

Κι αρμενίζουμε, χαρά μας,
στης ψυχής το τρεχαντήρι
και τρυγάμε απ’ τις καρδιές σας
σαν τις μέλισσες τη γύρη.

Μπορείτε να γράψετε κάποιο σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί . Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.