Μιμητές Αγίων


Αγόρια Γυμνασίου-Λυκείου


 

Τα νιάτα μας ανδρώθηκαν
στης εκκλησιάς τα χέρια·
ψηλά, ψηλά σαν περιστέρια,
ο πόθος ουρανός·
ψηλά, στα γαλανά αιθέρια,
κι ο αγώνας μας πικρός.

Σφιχτήκανε τα χέρια μας,
δέηση, παρηγόρια·
κιοτέψαμε στα ανηφόρια,
ματώνει ο Γολγοθάς,
κτυπάν σκληρά τ’ ανεμοβόρια,
μα εσύ μη σταματάς.

Άγιες μορφές μας οδηγούν,
πρεσβεύουν, ευλογούνε.
ΟΥΡΑΝΟΦΑΝΤΟΡΑ ζητούμε,
Βασίλειε, εσύ,
ουράνια δώσ’ μας την αγάπη,
αδέλφια όλη η γη.

Χρυσά τα λόγια του Ιωάννη
κι ήρθα στον κόσμο για να τα πω,
η ταπεινή η αγάπη φτάνει,
για να μιλήσεις για το Χριστό.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ να γίνω,
λαχτάρησα και γω,
το λόγο του να πίνω,
στη χάρη του να ζω.

Πολλά τα λόγια και μ’ έχουν πνίξει,
σωπαίνει η αλήθεια και δε μιλά·
για χάρη Εκείνου που ’χε κηρύξει
θέλω να ζήσω αληθινά.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ να γίνω,
λαχτάρησα και γω,
για την Ορθοδοξία
πιστά ν’ αγωνιστώ.

Γενιές Αγίων με οδηγούνε,
σε πλάνους δρόμους να μη χαθώ·
γι’ άλλη πατρίδα όλοι κινούμε
αιώνια πόλη στον ουρανό.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ να γίνω,
λαχτάρησα και γω,
παντοτινά αιώνια
να ζω με το Χριστό.

Δύσβατη και πάντα κακοτράχαλη
στέκει μπρος μας ίδια η ζωή·
δύσκολη πάντα είναι η εκλογή
μέσα στου κόσμου την κακή επιρροή.

Είναι κρίσιμο το σταυροδρόμι
που βρίσκεται τώρα μπροστά,
μα είναι εφόδιο, μήνυμα νίκης,
αυτό που η ενορία σκορπά.

Πίστευε, αγάπα και υπόμενε,
σκόρπιζε αληθινή χαρά·
είναι και πολύτιμα και μοναδικά
τα δώρα που η πίστη μας σ’ όλους σκορπά.

Φίλοι και μιμητές των Αγίων
στον αγώνα της αρετής,
ΘΕΟΛΟΓΟΙ ας μείνουμε αιώνια
ως τη στερνή μας πνοή.

Έσβησε η νύχτα κι ήρθε η χαραυγή,
άρχισε η μέρα κι η ζωή μου,
κόπασε η φουρτούνα πού ’χα στην ψυχή
κι αντηχεί στους δρόμους η φωνή μου.

Κάθε μέρα τίμια τα δώρα του Πατέρα μας,
κάθε μέρα τίμιος ο ιδρώτας της ζωής·
δύσκολος ο ανήφορος για του Χριστού το θέλημα,
αν με ΤΙΜΙΑ καρδιά ιδρώσεις, ν’ ανεβείς.

Δύσκολη η ζωή μας, άσχημοι οι καιροί,
χάρτινοι αρχηγοί μας κυβερνούνε,
μ’ αίμα και ιδρώτα χτίζουμε τη γη
κι έναν αρχηγό ομολογούμε.

Κάθε μέρα τίμια τα δώρα του Πατέρα μας,
κάθε μέρα τίμιος ο ιδρώτας της ζωής·
δύσκολος ο ανήφορος για του Χριστού το θέλημα,
κι αν με ΤΙΜΙΑ καρδιά ιδρώσεις, θ’ ανεβείς.

Με ΖΗΛΟ, πίστη κι αγάπη (δις)
προχωράμε ενωμένοι. (τρις)
Με ζήλο, πίστη κι αγάπη (δις)
θα ζήσουμε αιώνια
στους κόλπους των Αγίων
και στου Χριστού μας την αγκάλη.

Πάντα με ζήλο να προχωράμε,
πάντα ψηλότερα, πάντα ψηλότερα,
πάντα ψηλότερα. (δις)
Λα λα λα λα λα

Πάντα με ζήλο να προχωράμε,
πάντα ψηλότερα, πάντα ψηλότερα,
πάντα ψηλότερα. (δις)

Ήτανε κάποτε παλιά,
η ζωή δίχως χαρά,
μακριά απ’ το Χριστό,
απ’ την αγάπη, το Θεό.
Ήρθε κάποτε ο καιρός
και να που φάνηκε το φως.

Και δεμένος και δαρμένος
εσταυρώθηκε ο Χριστός μας,
και με δόξα αναστήθη
απ’ τα βάθη του Άδη.
Συνεχίσαν οι Αποστόλοι
του Χριστού οι μαθητές,
οι πρώτοι ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ.

Μες στους δρόμους τριγυρνούσαν
και το φως παντού σκορπούσαν,
την αγάπη διαλαλούσαν
μες στην οικουμένη.

Χρόνια πέρασαν πολλά
μαρτυρικά και φοβερά·
ήρθε κάποτε ο καιρός,
όμως που νίκησε ο Χριστός.

Κι έγιναν οι Απόστολοι κορφή,
παράδειγμα προς μίμηση,
κορυφαίοι στην αγάπη,
κορυφαίοι στη ζωή.

Στου Πηλίου τις κορφές
ήρθαμε να ζήσουμε
το Θεό να υμνήσουμε,
ξεκινάμε με χαρά,
τις ψυχές να χτίσουμε
και να οικοδομήσουμε.

Μες στου Πήλιου τα σκηνώματα
ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΕΣ προχωρούμε,
και εφόδια πολλά
απ’ του Χριστού τη χαρά
ν’ αποκτήσουμε ζητούμε.

Με την πίστη οδηγό,
την ελπίδα ορόσημο,
την αγάπη δόσιμο,
των Αγίων Μιμητές,
τη ζωή θα δώσουμε,
αγάπη θε να νιώσουμε.

Μες στου Πήλιου τα σκηνώματα...

Μικρό παιδί, δική Σου εικόνα είμαι εγώ·
αγνό παιδί, χωρίς να ξέρω να μισώ.

Κοντά σε Σένα, μαζί με Σένα
την κάθε μάχη να ξεπερνώ,
με την αγάπη, την καλοσύνη
και τη θυσία να επικρατώ.

Πήγα στα μέρη, που περπάτησες εσύ·
ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ αυτού, που εκήρυξες εσύ.

Άγιοι Μάρτυρες, της πίστης στήριγμα,
λαμπρό παράδειγμα, εσάς ζητώ,
τη μεσιτεία σας να παίρνω δύναμη,
για την αγάπη ν’ αγωνιστώ.

Έλα στη χαρά, τρα λα λα
έλα κι άναψ’ η φωτιά, τρα λα λα
άνοιξ’ η καρδιά τρα λα λα
κι η αγάπη έκανε φτερά.

Οι ΑΘΛΟΦΟΡΟΙ τρα λα λα
με τα χέρια ενωμένα τρα λα λα
τώρα κινάμε τρα λα λα
για της αγάπης τη φωτιά.

Μιμητές Αγίων, κυνηγοί αρετής,
φτάνει η χαρά μας ως τα πέρατα της γης·
στου ουρανού το βλέμμα τ’ αδέρφια μας πονούν,
το μύρο της καρδιάς μας κι αγάπη καρτερούν.

Η ελπίδα μας τρα λα λα
φάρος μέσα στη νυχτιά, τρα λα λα
στόχος μας λαμπρός, τρα λα λα
του παραδείσου η αγκαλιά.

Έλα μαζί μας, τρα λα λα
έλα πάμε εκεί ψηλά, τρα λα λα
πες το τραγούδι, τρα λα λα
που κάνει τη ζωή χαρά.

Οι ΑΘΛΟΦΟΡΟΙ τρα λα λα
με καρδιές ενωμένες τρα λα λα
τώρα κινάμε τρα λα λα
για της αγάπης τη φωτιά.

Αποκάλυψη

Κορίτσια Γυμνασίου-Λυκείου

 

Σφάλισα ξανά τα βλέφαρά μου
κι έπεσε η νύχτα σιγανά·
και σεργιάνισα στα όνειρά μου
κει στου παραδείσου τη χαρά.

Κι είδα στην πόρτα τους αγγέλους να φυλάνε,
κι είδα ρομφαίες που μου κάψαν την καρδιά·
άστραψ’ ο κόσμος και οι σάλπιγγες βροντάνε
και έβρεχε αστέρια στου Θεού την αγκαλιά.

Φώτιζαν το δρόμο μου λυχνίες,
πύρινος ο θρόνος του Θεού,
είχε στα μαλλιά χρυσό στεφάνι,
κόκκινη πορφύρα του βυθού.

Γύρνα, Πατέρα, στους ανθρώπους πάλι γύρνα,
κάθε στιγμή ένας καινούριος Γολγοθάς,
θα ’ναι η ματιά Σου φωτεινή πηγή Αγάπης
κι ο ερχομός Σου Αποκάλυψη για μας.

Ξεκίνησα κάποιο πρωί
να κατακτήσω της Αγάπης τη ζωή.
Μα πόνο γνώρισα στη γη,
στο δάκρυ «όξος και χολή»·
στο δάκρυ «όξος και χολή»,
πόνο εγνώρισα στη γη.

Στέκει το βλέμμα μου θολό
στον ματωμένο Του Σταυρό.
Έσταξε αίμα και νερό
από το θείο Του πλευρό.

Πήρα το αίμα απ’ το Σταυρό,
μέσα σ’ αυτό να βαπτιστώ·
πύρωσε μέσα μου η ψυχή,
το Πνεύμα τ’ Άγιο με καλεί·
το Πνεύμα τ’ Άγιο με καλεί,
πύρωσε μέσα μου η ψυχή.

Άνοιξ’ η πύλη τ’ ουρανού
κι είδα τη δόξα του Θεού.
Λάμπουν λυχνίες οδηγοί,
άσβεστοι θείοι οιωνοί.
Μυριάδες τ’ άστρα, τα πουλιά,
στ’ άγια τα πόδια Του σιμά,
πλέκουν στεφάνια πορφυρά,
σκορπούν λιβάνι στη χαρά.

Με μια πνοή κινάμε να φέρουμε ζωή,
δροσιά απ’ την ουράνια, την άσβεστη πηγή.
Αστραπές που ξεπηδούν απ’ το θρόνο του Θεού,
μηνύματα αποκάλυψης του Πνεύματος Αυτού.

Πίστεψε βαθιά, νιώσε αγάπη, καλοσύνη·
κάνε βίωμα το λόγο και την αρετή.
Ευαγγέλιο χαράς να ’ναι για σένα κι ευφροσύνη,
της Αποκαλύψεως η τρομερή στιγμή. (δις)

Ατένισε μ’ ελπίδα τη ζωή·
άντλησε προσμονή απ’ τα ουράνια·
αντίκρισε το δίκαιο βλέμμα του Θεού
στων αστραπών τη φοβερή ανταύγεια.

Πίστεψε βαθιά, νιώσε αγάπη, καλοσύνη...

Υπάρχουν δρόμοι στη ζωή πολλοί,
μεγάλοι και μικροί,
καλούν να τους διαβούμε δυνατοί,
με πύρινη ψυχή.

Του Γολγοθά ας γίνει ο Σταυρός
φανέρωση ζωής·
το αίμα Του που έχυσε για μας,
αγώνας αρετής.

Ζούμε την Αποκάλυψη
με καθαρή κι ενάρετη ψυχή,
για του Χριστού την πίστη την αγνή,
για αιώνια ζωή που μας καλεί.

Στεφάνια δόξας ας πλεχτούν εδώ,
ρομφαίες κοφτερές·
αστέρια λαμπερά στον ουρανό,
λυχνίες φωτεινές.

Στου παραδείσου μπρος στην πόρτα εκεί,
σταλμένες οι ψυχές,
λυτρωτικά να περιμένουμε,
αιώνιες χαρές.

Είπες: «ακολουθείστε με»,
μπροστά βαδίζεις, Θεέ μου, εσύ·
με πύρινες και φλογερές καρδιές,
πιστές μαθήτριές σου πάντα εμείς.

Κάθε βραδιά πικραμένοι να βλέπουμε
τον κόσμο δίχως αγάπη και προσευχή·
ούτε ένας άνθρωπος πια δε νοιάζεται
για τ’ αστέρια, ρίξαν τα μάτια τους στη γη.

Κι έρχεται Εκείνος δακρυσμένος
κι έγινε πίκρα ο ουρανός.
Πείτε πού ακούστηκε στον κόσμο
να κλαίει ο Θεός;

Αχ! και να ήμουν πεφταστέρι
στης Παναγιάς την αγκαλιά
και να καρτέραγα την ώρα που την μπόρα
θα ’σβηνα, μόλις το ζητούσε μια καρδιά.

Κάνε, Χριστέ μου, μια νύχτα
να βγω σεργιάνι στο δρόμο που περπατάς
στον ουρανό,
και με τ’ αστέρια τ’ άλλα σκάλα να στήσω 
στον κόσμο, δρόμο αστέρινο φωτεινό.

Να περπατήσουν τα παιδιά Σου,
να ’ρθουν κοντά Σου, Σταυραετέ·
να ζεσταθούν στην αγκαλιά Σου,
Πατέρα κι ουρανέ.

Όμως δεν είμαι πεφταστέρι αληθινό στον ουρανό·
βγαίνω στο σκοτεινό μου δρόμο κάθε νύχτα,
μια λέξη, Θεέ μου, ψιθυρίζω,
Σ’ αγαπώ.

Στα χνάρια του Χριστού κινάμε όλες μαζί,
μηνύματα ζωής να σκορπάμε.

Κι είν’ η ζωή μας μια φωτιά,
μια αγάπη, μια καρδιά·
είν’ ο αγώνας μας σταυρός,
είναι η γη ουρανός.

Αυτός μας καρτερεί και όλες μιαν αυγή
θα γίνουμε, παιδιά, Στεφανηφόρες.

Μάρτυρες ζωής
σύμψυχους ψηλά,
στης κτίσης τη χαρά
μας καλούνε.

Μας καρτερεί μες στη θωριά της,
μια αποκάλυψη αγάπης·
θα γίνει ο θάνατος ζωή,
θα γίνει φως όλη η γη.

Με αίμα και φωτιά κι αστραφτερή ματιά
θα γίνουμε, παιδιά, Στεφανηφόρες.

Οι Σάλπιγγες
μέσα στην Αποκάλυψη τραγουδούν.
Οι Σάλπιγγες
μέσα στης κτίσης τη γιορτή προσκαλούν.
Οι Σάλπιγγες,
μέσα στης νιότης τη χαρά, μπρος παιδιά.
Οι Σάλπιγγες
μες στης Αγάπης τα φτερά να πετούν.

Οι Σάλπιγγες,
πέστε μηνύματα ζωής ζωηρά.
Οι Σάλπιγγες,
ψάλτε τον Κύριο της γης με χαρά.
Οι Σάλπιγγες,
τ’ αδέλφια μας σ’ όλη τη γη καρτερούν.
Οι Σάλπιγγες,
δώστε το σύνθημα τα ουράνια ν’ ανοιχτούν.

Μες στα βάθη της καρδιάς μας
φλόγα έχουμε Χριστού,
την αιώνια αλήθεια
ενός Άγιου Θεού.

Τ’ αχνάρια Αυτός που άφηκε
μας εμπνέουν στη ζωή,
και καλούν και τις ψυχές μας
να πετάξουν απ’ τη γη.

Πιστών η χαρά στα ουράνια,
των αγίων η γη· (τρις)
ρομφαίες αγγέλων ειρήνης
μας καλούν στη ζωή. (τρις)

Αποκάλυψη Αγάπης,
Αποκάλυψη Θεού,
την καρδιά μας να αλλάζει
η Ρομφαία του καλού.

Πάμε για τον ουρανό, τι χαρά·
οι ψυχές μας, Άγγελοι με κάτασπρα φτερά·
κάθε μέρα πιο κοντά στο Θεό,
δίπλα στον Πατέρα μου θα ’θελα να ζω.

Και τραγουδώ χίλια τραγούδια,
στο Θεό, στα λουλούδια,
στα μικρά παιδιά της Αφρικής,
στα παιδιά της Ρωσίας, του Περού, της Χιλής·
όλα είναι παιδιά του Θεού.

Πάμε για τον ουρανό, στο Θεό,
έχω τόσες προσευχές τώρα να του πω·
Του τις στέλνουν τα παιδιά που αγαπώ·
θέλουν, λέει, να ζήσουνε δίπλα στο Χριστό.

Να γίνουν χίλια αγγελούδια,
ν’ αγαπούν το Χριστό,
τα μικρά τα παιδιά της Αφρικής,
τα παιδιά της Ρωσίας, του Περού, της Χιλής·
όλα είναι παιδιά του Θεού.

Μέσα στης κτίσης τη χαρά
οι πορφυρές δοξολογούμε·
έχουμε μάτια γελαστά
και οι καρδιές μας τραγουδούνε.

Κι έχουμε χρώμα της φωτιάς,
σταλαγματιές δροσιάς και μύρων,
για να ’χουν τα παιδιά της γης
χρώμα αίματος μαρτύρων.

Κι είναι η αγάπη μας ζωή,
η αδελφοσύνη μας ελπίδα·
είναι η πίστη μας γαλήνη
μες στης ζωής την καταιγίδα.

Μέσα στην Αποκάλυψη
οι Πορφυρές δημιουργούμε
μια γη για πάντα ευτυχισμένη,
στο φως του Ιησού λουσμένη.

Μπορείτε να γράψετε κάποιο σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί . Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *