Φίλοι Χριστού


Αγόρια Γυμνασίου-Λυκείου

Την αυγή κινήσαμε παιδιά,
μακριά να βρούμε τη χαρά,
στη λευτεριά (δις), με μια καρδιά, (δις)
στη λευτεριά...

Κοίταξε μπροστά,
μόν’ ο Χριστός χαρίζει τη λευτεριά·
φίλος του πιστός
γίνε, να δεις γαλάζιο τον ουρανό,
να γίν’ η γη μας ουρανός,
να μη δακρύζει ο αδελφός,
να γίν’ η γη μας ουρανός.

Μη φοβάσαι την ανηφοριά,
μήτε της αυγής την παγωνιά,
θέλει καρδιά (δις) η λευτεριά (δις)
και το Χριστό για οδηγό,
υπομονή και προσοχή,
θέλει καρδιά η ΛΕΥΤΕΡΙΑ,
θέλει καρδιά...

Κοίταξε μπροστά,
μόν’ ο Χριστός χαρίζει τη λευτεριά·
φίλος του πιστός...

Στου Γολγοθά το λόφο,
πάνω σ’ ένα ξύλινο Σταυρό,
είναι αποτυπωμένα
τα ΙΧΝΗ απ’ το Χριστό.

Αίμα από το πλευρό Του,
σημάδια από τα καρφιά,
που μπήξανε στα χέρια,
τα τόσο σπλαχνικά.

Στα Πάθη του Χριστού,
του Λόγου και Υιού,
μαρτυρείται αιώνια
η αγάπη του Θεού. (δις)

Του λαξευτού του βράχου
η πέτρα αποκυλίστηκε
και του Χριστού το σώμα
από νεκρό αναστήθηκε.

Του θνητού ανθρώπου
η φύση ανακαινίστηκε
και με το Χριστό
συναναστήθηκε.

Η έγερση του Χριστού,
του Λόγου και Υιού,
είναι η μόνη ελπίδα
αυτού του κόσμου του θνητού. (δις)
Ας μείνουμε για πάντα
όλοι φίλοι του Χριστού.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ θα γίνουμε
για την Αγάπη Σου, Χριστέ·
με θλίψεις, πίκρες, βάσανα,
θα σε κερδίσουμε ουρανέ.

Θα φέρουμε ελπίδα,
θα φέρουμε χαρά,
θα γίνουμε αστέρια
αιώνια φωτεινά·
θα γίνουμε οι ΜΑΡΤΥΡΕΣ
που ίσως σταυρωθούν,
αρκεί να βρούμ’ ανθρώπους,
ανθρώπους ν’ αγαπούν
(ανθρώπους να σωθούν).

ΜΑΡΤΥΡΕΣ, Χριστέ, θα γίνουμε,
πως μας αγάπησες πολύ,
απ’ τις πληγές μας μάτωσες,
σταυρώθηκες για ένα ληστή.

Θα φέρουμε ελπίδα,
θα φέρουμε χαρά...

ΜΑΡΤΥΡΕΣ και μεις θα γίνουμε,
γιατί αγαπήσαμε πολύ.
Σταυρό κρεμάμε φυλαχτό,
δώσ’ μας Χριστέ μου υπομονή.

Θα φέρουμε ελπίδα,
θα φέρουμε χαρά...

Μέσα στου κόσμου τ’ άδικο, στην πλάνη, στην ψευτιά,
οι ΔΙΚΑΙΟΙ υψώνουμε τ’ ανάστημα.
Βαθιά μέσα στα στήθη μας ανάβει μια φωτιά
και στ’ ουρανού μας φέρνει το διάστημα.

Και φλογίζουμε στο πέρασμά μας κάθε μια καρδιά·
το δίκαιο φροντίζουμε στη γη να κυβερνά
κι η κάθε δίκαιη καρδιά απ’ αγάπη να πονά.

Αντάμα ξεκινήσαμε, αδέλφια, όλοι μαζί,
τη στράτα τ’ ουρανού να σεργιανίσουμε.
Συνοδοιπόρο κι αρχηγό έχουμε το Χριστό
και τους κινδύνους όλους θ’ αψηφήσουμε.

Να φλογίσουμε στο πέρασμά μας κάθε μια καρδιά,
τ’ άδικο να πατήσουμε στη γη που κυβερνά
και στη ζωή να δώσουμε καινούριο νόημα.

Ενωμένοι σφιχτά με αγάπη (δις)
κινήσαμε για κει ψηλά,
όπου χαρά κι ειρήνη βασιλεύει
κι όποιος τη ζει τον γαληνεύει. (δις)

Ο Χριστός μας καλεί να γευτούμε (δις)
τη φιλία μες στη ζωή,
κι όποιος στ’ αλήθεια θέλει να τη ζήσει,
τον Κύριό μας ας γνωρίσει. (δις)

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΙΜΗΤΕΣ στ’ ανηφόρι, (δις)
στο δρόμο για το Γολγοθά,
γευτήκαμε τη θεϊκή αλήθεια,
ξεχάσαμε τα παραμύθια. (δις)

Του Χριστού είμαστε ’μεις οι φίλοι, (δις)
το αλάτι τούτης της γης,
κι έχουμε σκοπό μας και συνήθεια
να ζούμε μέσα στην Αλήθεια. (δις)

Το μήνυμα του Λυτρωτή,
ξεκινήσαμε ένα πρωί,
οι Φίλοι του Χριστού, εμείς,
για να φέρουμε σ’ όλη τη γη.

Στης χαράς τους κόσμους ανταμώσαμε,
στο Χριστό τη θέλησή μας δώσαμε.
Δε μας σκιάζει ο κόπος, ούτε ο εχθρός,
να σκορπίσουμε, ζητάμε, τ’ Άγιο Φως,
του Χριστού οι ΚΗΡΥΚΕΣ, εμπρός.

Διάκονοι φτωχοί, εμείς,
στο στρατί που φέρνει στο Σταυρό,
χαρά για μας κάθε ψυχής
το ξεκίνημα να ’ναι γοργό.

Ηρωικοί κι ατρόμητοι κινάμε ’μεις
για το κήρυγμα μιας όμορφης ζωής.
Η αγάπη να μας είναι οδηγός,
για να γίνει η γη μας ίδιος ουρανός,
του Χριστού οι ΚΗΡΥΚΕΣ, εμπρός.

Θ’ αγωνιστούμε για τα ύψη, σίγουρα ναι·
ζητάμε τη χαρά στη ζήση, σίγουρα ναι·
με την ελπίδα μέσα στην καρδιά,
την αγάπη όπλο στον αγώνα. (δις)

Και να πιστοί οι ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ ξεκινούν,
να φέρουνε ξανά στον κόσμο φως Χριστού.
Δώστε ουράνια φωτιά, δώστε καθάρια τη ματιά,
δώστε στα νιάτα τα ψηλά ιδανικά. (δις)

Πυρσοί ανάβουν στις καρδιές μας, σίγουρα ναι·
κορφές θα γίνουνε δικές μας, σίγουρα ναι·
κι είναι ο Χριστός μας φίλος κι αδελφός,
της ζωής μας μόνος οδηγός μας. (δις)

Ξεκινήσαμε όλοι μαζί,
για να κάνουμε νέα ζωή·
κι οδηγός μας είναι για πάντα Αυτός,
είναι φίλος μας ο Χριστός.

ΘΕΟΦΟΡΟΙ όλοι εμείς
είναι δικιά μας όλη η γης·
άνθρωπε, φτάνει πια,
άλλη ζωή χαμογελά, για σένα.

Το σκοτάδι απλώνει στη γη,
κάνουμε όλοι μια προσευχή·
να ’ρθει πάλι στη γη μας ο Χριστός,
να μας φέρει για πάντα το φως.

Σαν φωτιά, τα λόγια σου είναι σαν φωτιά,
που βγαίνουν μέσ’ απ’ την καρδιά,
περιστέρια λευκά.

Και σκορπούν το μήνυμα της χαράς·
ομολογούν για το Χριστό.

Μεσ’ από τις φλόγες, ψυχές με θείο φέγγος,
ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ την πίστη τους·
και μέσα στην τόση καταχνιά, μερικές υπάρξεις
έγιναν θεϊκές και δε φοβούνται το σκοτάδι·
ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ χωρίς φόβο.

Τώρα πια, περνούν πελάγη και βουνά,
φτάνουν ως τον ουρανό· ομολογούν για το Χριστό.

Ολόδροσες Πηγές


Κορίτσια Γυμνασίου-Λυκείου


Σαν κρυστάλλινος δρόμος
μες στης γης μας την ορφάνια
ξεκινάμε οι ολόδροσες πηγές,
για να φέρουμε στον κόσμο
τη δροσιά απ’ τα ουράνια,
να γεμίσουμε την πλάση μ’ αρετές. (δις)

Έχουμε εμείς χορεία από μάρτυρες κι αγίους,
δε φοβόμαστε τα όπλα του εχθρού,
θέλουμε τη συντροφιά μας καθαρή κι εξαγνισμένη,
να στηρίζεται στο βράχο του Χριστού. (δις)

Τ’ ουρανού ήρθε η ώρα
στις καρδιές μας να μιλήσει
μέσα απ’ της Γραφής τα λόγια τα σοφά.
Στον αγώνα μας το δύσκολο
με νίκη να χαρίσει
με στεφάνια απ’ το Σταυρό του Γολγοθά. (δις)

Σφυρί κι αμόνι οι καρδιές μας
κι η πίστη μας είναι φωτιά,
μες στου Χριστού το εργαστήρι
δημιουργούμε με χαρά. (δις)

Δημιουργώ γιατί αγαπώ,
μπορώ να μοιάσω στο Θεό μου. (δις)

Πάρε στα χέρια σου τον κόσμο
κι ούτε στιγμή μην το σκεφτείς·
χτίσε κι ας είναι γκρεμισμένος,
εσύ το ξέρεις πως μπορείς. (δις)

Και πλάι στο δέντρο της ζωής,
χτίσε το σπίτι της αγάπης. (δις)

Άσε στον ήλιο παραθύρια,
για να ’μπει μέσα ουράνιο φως,
να το στολίσει με χρυσάφι,
για να καθίσει ο Χριστός.

Και πλάι στο δέντρο της ζωής,
χτίσε το σπίτι της αγάπης. (δις)

Όλοι μαζί μας πάντα μπροστά να πάμε
και η ζωή μας μόνο Αγάπη να ’ναι.
Γιατί θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια
πάντα μιλούσαν για το Χριστό αιώνια.

Πάντα μαζί σου, Χριστέ,
στον ίδιο δρόμο μαζί.
Πάντα μαζί σου, Χριστέ,
να ’ρθω κοντά στους ανθρώπους,
αυτούς τους ανθρώπους,
που ζητούν τη χαρά.

Μες στη φουρτούνα γαλήνη να σκορπάμε
και το Χριστό μας για πάντα ν’ αγαπάμε.
Γιατί αγάπη είναι μονάχα μία
κι έχουμε χρέος εμείς τη Διακονία.

Πάντα μαζί σου Χριστέ...

Μέσα σε ολόδροσες πηγές, σταλαγματιές ευγενικές,
του κόσμου είμαστε το φως
κι η δύναμή μας ο Σταυρός.

Κάθε στόμα ψιθυρίζει μία προσευχή,
κάθε χέρι μας χαρίζει χάδι και στοργή.
Την καρδιά μας πάντα ο Χριστός θα κυβερνά
και θα δίνει στη ζωή καινούριο νόημα.

Μέσα στις ολόδροσες πηγές, σταλαγματιές ευγενικές,
τ’ αλάτι είμαστε της γης
και των ανθρώπων αλιείς.

Με ευγένεια κι αγάπη μέσα στη ζωή
ν’ αγκαλιάσουμε τον κόσμο κι από την αρχή
μια καινούρια κοινωνία θε να χτίσουμε,
όταν του Σταυρού τη θέα θ’ αντικρύσουμε.

Αγάπη δίχως όρια, φραγμούς και περιθώρια,
είν’ η αγάπη του Χριστού,
μιλάει στο αίμα του Σταυρού.

Διακριτικές κινάμε
με μια φλόγα στην καρδιά,
να σκορπίσουμε ζητάμε
την ειρήνη, τη χαρά.

Πόσο ποθούν οι ψυχές μας
να ’ναι καθάριες πηγές,
να ξεδιψούν οι διαβάτες
στου κόσμου τις ερημιές.
Για σένα, Χριστέ,
καθάριες πηγές.

Κει θα βρούμε τη γαλήνη,
της ζωής τις ομορφιές·
στου Χριστού μας την αγκάλη,
στις ολόδροσες πηγές.

Ξεκινάμε, πάμε μακριά
στα τερπνά λιβάδια της χαράς·
μας πλημμυρίζουν ουράνιοι παλμοί,
ζούμε αιώνια ζωή.

Τώρα η ζωή μας έχει αλλάξει,
μέσα στον κόσμο λάμπει το φως,
κι άλλη πορεία έχει χαράξει
μες στην καρδιά μας ο Χριστός.

Κάνε την ψυχή μας καθαρή,
όπως είν’ οι χιονάτοι ουρανοί,
για να ζούμε δική Σου ζωή,
το φιλότιμο ας είναι η αρχή.

Μπρος αδέλφια ξεκινάμε
με ολόδροση καρδιά,
για μια νέα αποστολή
’δω στη διψασμένη γη.

Ο σκοπός μας ένας είναι,
ολόδροσες κι όλες πιστές
να σκορπίσουμε στην πλάση
φως, χαρά μες στις καρδιές.

Ξεκινάμε σα ρυάκια
απ’ ολόδροσες πηγές,
ξεδιψούμε τους διαβάτες
και δροσίζουμε ψυχές.

Και θ’ αγωνιστούμε όλοι,
για να φτάσουμε ψηλά,
κει στου ουρανού τα πλάτη,
στου Θεού την αγκαλιά.

Πάνω στον ξύλινο Σταυρό, υπάρχει κάποιο μυστικό,
μες στις καρδιές μας που μιλά από το Γολγοθά ψηλά.

Είν’ η αγάπη του Χριστού
στα ορφανοπούλια τ’ ουρανού.

Η απλότητα μες στην ψυχή, η πρώτη μας είν’ αρετή,
σαν την αγάπη είναι απλή και σαν της μάνας το φιλί.

Είναι μαζί μας ο Χριστός
κι ο δρόμος μας είναι ανοιχτός.

Ειρηνικά και χαρούμενα πετάμε
μέσα στις ολόδροσες πηγές,
νέα ζωή αρχινάμε και αυθόρμητα πάμε,
να γνωρίσουμε ουράνιες χαρές.

Ο Χριστός μας καλεί στα βήματά Του
και το Άγιο Του Φως το γλυκό
με χαρά ακολουθούμε, σ’ Αυτόν μόνο θα βρούμε
ευτυχία, γέλιο κι αυθορμητισμό.

Είπε: «αφήστε τα παιδιά να ’ρθούνε
στη δική μου μεγάλη αγκαλιά»,
γιατί αυθόρμητα έτσι με τραγούδι και κέφι
μόνο αυτά γίνονται αιώνια χαρά.

Η ζωή μας παράδεισος θα γίνει,
θα θωρούμε τον ουρανό,
αν μαζί ενωμένες, χέρι-χέρι πιασμένες,
τραγουδάμε αυτόν τον ξένοιαστο σκοπό.

Δεν έχει δόλο η καρδιά μας, μόνο αγάπη κι ομορφιά,
κι είναι αγνά τα αισθήματά μας.

Και θ’ αρμενίζουμε, ω χαρά μας, μες στο λιμάνι του Χριστού
και θ’ αρμενίζουμε, ω χαρά μας.

Κι από ψηλά θα μας φωτίζει του ουρανού το Άγιο Φως,
κι από ψηλά θα μας φωτίζει.

Και ο Χριστός στα βήματά μας πάντα θα είναι οδηγός,
και ο Χριστός στα βήματά μας.

Και θ’ αρμενίζουμε, ω χαρά μας,
με την αγάπη για κουπί
και την αγνότητα τιμόνι.

Μπορείτε να γράψετε κάποιο σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί . Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *